Menukaart op de website: 912 van 2.734 kaarten staan er alleen als pdf of afbeelding

Van de 2.734 Belgische horecazaken waar we in november 2026 een kaart op de eigen website vonden, tonen 912 die alleen als pdf of afbeelding: 33,4 procent. Bij 395 daarvan is het een foto, een scan of een bladerboek zonder tekst. Een gast op een gsm moet dan een bestand openen of inzoomen, en een kaart zonder tekst kan een zoekmachine of een schermlezer niet lezen.

Limburg springt eruit met 43,7 procent, cafés met 41,4 procent tegen 31,4 procent voor restaurants. In Vlaanderen staat 35,2 procent van de gevonden kaarten alleen in een pdf of beeld, in Wallonië 25,2 procent. Op de kaarten die we wel konden lezen, telden we ook de prijzen: een pintje kost mediaan 3,10 euro, een spaghetti bolognese 17,50 euro en een tas koffie 3,20 euro.

Pdf, foto of webpagina: hoe 4.983 horecasites hun kaart tonen

Bij 1.822 sites staat de kaart met prijzen gewoon op een webpagina: de grootste groep, 36,6 procent van alle sites die we lazen. Daarna volgt de groep waar we binnen vijf pagina's geen kaart vonden. Dat zegt niet dat die zaken geen kaart hebben: ze kan dieper in de site zitten, op een sociaal netwerk of bij een bestelplatform.

Een pdf met tekst kan een programma nog lezen, een foto of scan niet. Bij 395 sites, of 7,9 procent van alle 4.983, staat de kaart er alleen in die vorm. Een site telt pas als pdf of beeld als we de prijzen nergens als tekst op een pagina vonden. Met de hand controleerden we 50 sites: 45 klopten, en bij de missers stond de webpagina iets te vaak. Het aandeel kaarten in pdf of beeld ligt dus eerder iets hoger dan we melden.

Limburg en de cafés springen eruit

Limburg ligt met 43,7 procent boven het landelijke cijfer. Het interval van 37,4 tot 50,1 procent ligt helemaal boven dat van heel België, dat van 31,6 tot 35,1 procent loopt. West-Vlaanderen staat op 38,1 procent, maar dat interval raakt het landelijke cijfer, net als dat van Luik met 27,9 procent op 140 kaarten. Die twee lezen we als ongeveer gemiddeld. De andere Waalse provincies halen elk geen 100 gevonden kaarten: ze staan in de tabel, zonder conclusie.

Per gewest is het verschil duidelijk. In Vlaanderen staat 35,2 procent van de 2.036 gevonden kaarten alleen in een pdf of beeld, in Wallonië 25,2 procent van 397, in Brussel 31,9 procent van 301. De intervallen van Vlaanderen en Wallonië raken elkaar niet. Onze leesregels kennen ook Franse woorden als carte, boisson en tarif, dus een Franstalige kaart vinden we net zo goed.

Cafés zetten hun kaart vaker in een bestand dan restaurants: 41,4 procent van 524 kaarten tegen 31,4 procent van 2.210, met intervallen die elkaar niet raken. De soort zaak komt uit OpenStreetMap, waar de invoerder zelf kiest, en onder cafés tellen ook bars en pubs. Waarom Limburg of de cafés hoger staan, zegt deze telling niet.

Zo zet je je menukaart op je website

Een kaart op je site werkt als een gast ze op een gsm kan lezen, en een zoekmachine en een schermlezer ook. Dat vraagt geen groot ontwerp, wel tekst op een pagina.

1. Zet je kaart als gewone tekst op een eigen pagina, met prijzen. Een pdf mag er als extra bij voor wie wil printen.
2. Zet de allergenen per gerecht op diezelfde pagina. Wie een allergie heeft, zoekt daar voor het reserveren.
3. Link vanuit je Google-bedrijfsprofiel naar die pagina, en kies de juiste categorie.
4. Meet hoe snel de kaart op een gsm opent met de snelheidstest. Een zware pdf of een grote foto los je op met onze gids over snelheid.
5. Controleer met de toegankelijkheidschecker of een schermlezer je pagina kan volgen. Een foto van een kaart zonder tekst blijft voor zo'n programma leeg.
6. Beschrijf je menu en openingsuren ook als gestructureerde gegevens. Schema.org heeft daar een eigen type Menu voor, met secties en gerechten, zodat een zoekmachine je kaart als menu kan herkennen.
7. Laat gasten rechtstreeks reserveren met een boekingssysteem op je site. Voor de horeca vergeleken we de systemen in software voor horeca.

Een prijs aanpassen is dan een zin wijzigen, geen nieuw bestand maken en opladen. Twijfel je wat een nieuwe site kost, dan rekent onze prijspagina je dat voor. Een AI-assistent die vragen over je kaart beantwoordt, werkt alleen als die kaart leesbaar is: daarover gaat AI in de horeca.

Prijs van een pintje: 3,10 euro op 396 kaarten

Op de kaarten die we wel konden lezen, telden we drie prijzen die bijna elke zaak kent. Een pintje kostte in november 2026 mediaan 3,10 euro op de eigen kaart van 396 Belgische horecazaken. De Vlaamse provincies en Wallonië liggen met 3,00 tot 3,20 euro dicht bij elkaar. Brussel staat op 3,50 euro, op precies 30 kaarten: dat is onze ondergrens, dus lees het als een richting.

De helft van de kaarten vraagt minder dan die mediaan, de andere helft meer. We tellen wat zaken zelf op hun eigen website zetten, dus geen enquête en geen bestelplatform. Statbel volgt de prijzen per productgroep voor heel het land, wij lezen het bedrag op de kaart zelf.

Per provincie liggen de prijzen dicht bij elkaar

Zes van de zeven groepen hebben een mediaan tussen 3,00 en 3,20 euro. Brussel staat hoger, op 3,50 euro: de middelste helft van de Brusselse kaarten loopt van 3,20 tot 4,00 euro, in de andere groepen stopt ze uiterlijk op 3,50 euro. Oost-Vlaanderen, West-Vlaanderen en Wallonië staan samen onderaan op 3,00 euro.

De vijf Waalse provincies halen elk geen 30 kaarten met een pintprijs, dus staan ze samen. Ook Brussel haalt met precies 30 kaarten maar net onze ondergrens. Lees die 3,50 euro daarom als een richting met een marge, en lees de tabel eronder voor de marge zelf.

Hoe stevig het verschil met Brussel is

In 99,3 procent van de 10.000 hertrekkingen van de kaarten staat Brussel bovenaan. Een tweede test is strenger. Husselen we de provincielabels willekeurig door elkaar, dan ontstaat een kloof van die breedte in ongeveer 9 op de 100 rondes. Toeval sluit dat dus niet uit. Daarom staat Brussel niet in onze kop: het is een waarneming op 30 kaarten, die een grotere telling moet bevestigen.

Tussen de Vlaamse provincies zien we dus geen echt verschil: de 3,20 euro van Antwerpen en de 3,00 euro van Oost-Vlaanderen vallen binnen de meetruis. Kijken we alleen naar restaurants, dan blijft Brussel hoger, al is die groep met 21 kaarten te klein voor een eigen cijfer. Het aandeel restaurants verklaart de kloof dus niet: in Brussel is dat 70,0 procent, in de Vlaamse provincies 60,3 tot 77,3 procent. Waarom Brussel hoger staat, zegt deze telling niet.

Op café 3,00 euro, op restaurant 3,30

Wie een pintje op café bestelt, betaalt op de kaart mediaan 3,00 euro, op restaurant 3,30 euro. Dat verschil van 30 cent is klein maar stevig: het interval loopt van 20 tot 40 cent, op 115 cafés en 281 restaurants. Koffie volgt hetzelfde patroon. Bij de spaghetti is het verschil weg.

Een café met spaghetti op de kaart heeft een keuken, en dat geldt niet voor elke kroeg in de groep cafés. Onder cafés tellen ook bars en pubs. De tag komt uit OpenStreetMap, en daar kiest de invoerder zelf.

Spaghetti bolognese: 17,50 euro, in Antwerpen 18,00

Een spaghetti bolognese kost op 303 kaarten mediaan 17,50 euro. Antwerpen staat met 18,00 euro bovenaan, Vlaams-Brabant met 17,00 euro onderaan. De tussenstap van 1 euro overleeft de bootstrap (40 cent tot 2,50 euro), de test met gehusselde labels haalt hij niet: dezelfde breedte ontstaat bij toeval in ongeveer 37 op de 100 rondes. Tussen de Vlaamse provincies schrijven we daarom ongeveer gelijk.

Brussel en Wallonië halen apart de 30 niet, dus tellen ze samen. Dat cijfer ligt 2,45 euro onder de 17,95 euro van heel Vlaanderen (268 kaarten), met een interval van 1,50 tot 4 euro. Brussel staat bij het pintje dus hoger en hoort bij de spaghetti tot de laagste groep. Wat dat betekent, kunnen we niet zeggen: de groep is klein en vermengt twee gewesten.

Een tas koffie ligt overal rond 3 euro

De koffie telden we erbij omdat de aantallen dat dragen. Op 283 kaarten staat een tas op mediaan 3,20 euro. Antwerpen geeft 40 cent meer dan Oost-Vlaanderen, maar het interval raakt nul, dus is dat ongeveer gelijk.

Provinciehoofdstad of niet: geen meetbaar verschil

Wie denkt dat de hoofdstad altijd duurder is, vindt in deze cijfers geen steun. Op de sites met een postcode in OpenStreetMap (buiten Brussel) vergeleken we de provinciehoofdsteden met de rest van hun provincie. Bij alle drie de producten raakt of bevat het interval nul.

Elke stad apart haalt de 30 niet. Stad tegenover platteland hebben we niet gemeten: daarvoor hebben we geen betrouwbaar veld in dit kader.

Hoe oud die prijzen zijn

Een kaart op een site kan jaren blijven staan. Voor ongeveer de helft van de pintprijzen kennen we een datum, uit de kop van de pagina of de eigenschappen van de pdf. Laten we alles vallen wat aantoonbaar ouder is dan 2025, dan stijgt alleen het pintje, en met 10 cent.

Zonder oude kaarten valt Brussel met 29 kaarten onder onze grens. De richting blijft dezelfde, maar een Brusselse mediaan publiceren we op die groep niet. Een kaart kan ook jonger lijken dan ze is, en de prijs aan de toog kan hoger liggen dan wat online staat. Die afstand hebben we niet gemeten.

Wat de index van Statbel meet

Statbel berekent elke maand hoe prijzen per productgroep bewegen, voor heel België. Op die reeks zie je hoeveel een groep stijgt, en geen bedrag per provincie. Onze telling doet het omgekeerde: ze toont een bedrag per groep op een moment, en geen stijging. De twee vullen elkaar aan.

In die maand steeg de horeca dus trager dan de inflatie, die van 4,69 naar 5,26 procent ging. De belangrijkste prijsstijgingen van die maand lagen volgens Statbel onder meer bij aardgas, elektriciteit en huisbrandolie. De reeksen zeggen niets over een pintje op zich.

Hoe dit past bij onze eerdere metingen

Deze telling gebruikt hetzelfde kader als onze staat van de kmo-website, maar een smallere groep. Onze studie over de kmo-website op gsm telt 7.443 sites in de sector horeca; hier tellen alleen zaken met de tag restaurant, café, bar, pub of biergarten, en 5.467 daarvan werken. Daarom zijn de aantallen niet hetzelfde. Die gsm-studie en onze meting van de laadtijd van Belgische websites tonen wat de bezoeker ervaart op de startpagina. Deze meting gaat een stap verder, naar de kaart zelf. Over wat een eigen website zelf kost, lees je in de gemiddelde prijs van een website.